در داستان نویسی مدرن بسیاری از شیوه های سنتی روایت از میان رفته و معمولا صناعت داستان بیشتر از محتوای آن در کانون توجه قرار گرفته است. رمان کوتاه شازده احتجاب اثر هوشنگ گلشیری یکی از نخستین داستان های ایرانی است که در آن به «فرم» داستان و شیوه های روایت بیش از هر چیز دیگر تکیه شده است. از نکته های مهم این رمان، چرخش های به جا و به موقع زاویه دید است. بررسی و تحلیل زاویه دید و شیوه های روایی با دیدگاه های متفاوت از بحث های جدید نقد ادبی است که امروزه به عنوان شاخه ا ی مستقل و مهم در مباحث داستان نویسی به آن توجه می شود. گلشیری در این رمان از تکنیک های تک گویی درونی مستقیم روشن و تک گویی درونی غیرمستقیم به شایستگی استفاده کرده و جریان داستان را پیش برده است. این اثر از نظر روایت، رمانی منسجم و ساخت مند است که همه بخش های آن به طور منظم و منطقی در جای خود قرار گرفته اند. روایت در این رمان به شیوه رمان های جریان سیال ذهن است اما اغتشاش آن گونه از رمان ها ندارد.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

به منظور مطالعات تاکسونومی و بیواستراتی گرافی 30 نمونه از مغزه های حفاری از منطقه سیستون (Sisseton) در شمال شرق داکوتا برداشت شده است. نانوفسیلهای موجود از حفظ شدگی خوب و فراوانی و تنوع زیاد برخوردارند. در مطالعات اخیر تعداد 92 گونه نانوفسیل شناسایی و برخی از آنها عکسبرداری شدند. بر مبنای نانوفسیلهای یافت شده سن مقطع مطالعه شده بخش پایانی کامپانین آغازین- بخش آغازین کامپانین پسین است.

مولانا وظیفه انتقال بخشهای مهمی از روایتهای داستانی خویش را به عهده گفتگوها نهاده است برخی از این گفتگوها مخاطب خاصی ندارد؛ به بیانی دیگر، یکی از قهرمانان داستان یا خود راوی در لحظه های عاطفی و هیجانی شدید به گفتگو با خود می پردازد و از این راه، هم به پیشبرد ماجراهای داستانی کمک می کند و هم پرده از محتوای ضمیر خودآگاه یا ناخودآگاه خویش بر می دارد تا خواننده نسبت به آنها اطلاع یابد و بدین طریق، تک گوییهای مثنوی شکل می گیرد. تک گویی بر اساس هدف نویسنده، ساختار و شکل زبانی خویش به سه نوع، (1 درونی (2 نمایشی و (3 حدیث نفس یا خودگویی تقسیم می شود.گونه های تک گویی در تبدیل زاویه دید بیرونی به درونی نقش بسیار مهمی دارد و غالبا با شیوه اصلی روایت مولانا تناسب کامل دارد که داستانها را با کانون روایت کاملا باز و از زاویه دید دانای کل آغاز می کند؛ اما بتدریج زاویه دید و کانون روایت خود را بسته و محدود می سازد.این مقاله که به شیوه سندکاوی تهیه شده و نتایج خود را به شکل تحلیلی - توصیفی ارایه داده به منظور بررسی گونه های مختلف تک گویی در مثنوی به نگارش در آمده است.

مقاله پیش رو روایتی است از تاریخ پژوهش ها و فعالیت های انجام شده پیرامون حوزهی مطالعاتی «علم، فناوری و جامعه». تاکید بنیادین مقاله این است که هم پای دیگر تحولات فکری و فلسفی که طی چند دهه گذشته، گفت و گو و درک متقابل را در کانون مباحث اجتماعی گذاشته اند، رابطه میان علم و جامعه نیز در متن مطالعات میان رشته ای «علم، فناوری و جامعه» به سوی گفت و گو راه سپرده است. طی تاریخ چند ده های این دسته مطالعات که نخست با هدف افزایش سواد علمی مردمان عادی و به تبع آن افزایش پشتیبانی آنان از فعالیت های علمی آغاز شده است، به مرور فهمیده می شود که انتزاع علم از دیگر فعالیت های فرهنگی حتی برای دستیابی به آن هدف اولیه نابسنده است و شایسته است علم شیوه ارتباطی بالا به پایین خود با شهروندان را به شیوه ای دموکراتیک تر تغییر دهد. بر این اساس، سوگیری اکنونی پژوهش های «علم، فناوری و جامعه» بر این است که علم و جامعه می توانند و باید، همچون طرف هایی هم سنگ به گفت و گو و یادگیری متقابل بپردازند. روش مقاله در به دست دادن این نتیجه، بررسی پژوهش ها و تک نگاشت هایی است که فعالیت های دست کم نیم سدهای «علم، فناوری و جامعه» را به شیوهای تاریخ نگارانه ثبت و تحلیل کرده اند.

بومی سرود به اشعاری گفته می شود که شاعران محلی با استفاده از فرهنگ، واژگان و درون مایه های بومی منطقه خود آن را می سرایند. این ترانه ها در ادبیات شفاهی اهمیت ویژه ای دارند؛ زیرا ما را با مفاهیم و اندیشه های متعالی آنان آشنا می سازند.بومی سرودها در حوزه جغرافیای فرهنگی ایران بزرگ تنوع و گوناگونی فراوانی دارند. امیری، تبری، طالبا، نجما، کتولی، حقانی، سوت خوانی، شرفشاهی، چهاردانه، کیلالی و لاکو؛ واسونک، شربه، شروه، حاجیانی، فایزخوانی، شنبه ای، کله فریاد، دوبیتی، چهاربیتی، سرحدی، سرصوت، فریاد، نوا، فراقی، عاشقانه، شعردلبر، شعر جاهلی، حقیقی، سه خشتی، گورانی، بیت، نوول، فهلویات، هوره، حیران، لاوک و چهار لنگی، بایاتی، عاشیقی، آغی، باغلاما، قوشما، لایلالار، جیغالی، سالاما، الف لام، قایتارما، دیل و دؤئمز، لیکو، شیر، زهیرک، کردی و سیتک، تنها بخشی از بومی سرودها هستند که ضروری است تا پیش از نابودی  آنها شناخته و گونه شناسی شوند.در این مقاله پس از تبیین، پیشینه و تعریف بومی سرود، تاریخچه، ارزش ها و ویژگی های آن ارایه می شود، سپس بومی سرود های برجسته مناطق مختلف ایران از نظر حوزه جغرافیایی، وجه تسمیه، قالب، زیبایی شناسی، محتوا و درون مایه بررسی و طبقه بندی می شوند.

مواجهه حقوقدان، همانند برخورد زبان شناس، ادیب، فیلسوف و منطقدان با زبان نیست. با این حال محدودیت ها و ابهام های زبان طبیعی درصورت بندی مفاهیم حقوقی و تبیین واقعیت ها، رمز گشایی از متن ها و فهم عقلانیت حاکم بر ارزش های سیستم حقوقی بین المللی باعث می شود حقوقدان فراتر از مرزهای واقعی دانش حقوق و در محدوده ای بین منطق، زبان شناسی و فلسفه تحلیلی زبانی به تدارک نظریه ای مناسب مفاهیم، گزاره ها، متن ها، نرم ها، مدل های عقلانیت و نظریه های حقوقی پرداخته و اهتمام خود را صرف بازشناسی ماهیت، نوع و دلالت های منطقی آنها نماید. آنچه دشواری تدارک چنین نظریه ای را دوچندان می سازد خصلت دیالکتیک زبان حقوقی است، به این معنا که زبان حقوقی هم باید برای توصیف بی پیرایه و دقیق واقعیت ها و امور اعتباری حیات جمعی، واجد ظرفیت بیانگری، معناکاوی و رمزگشایی از متن های متین حقوقی باشد و درعین حال قابلیت بازنمایی و تدوین روشمند ارزش ها و الزام های حقوقی و قانونی را نیز دارا باشد. زبان حقوقی نوع خاصی از زبان های طبیعی به شمار می رود، درست مشابه هر زبان طبیعی دیگرو حتی افزون بر آن، فاقد درجات یقین، سطح دقت و شفافیت است که صرفا از زبان های صوری و نمادین ساخته است که منطق دانان آن را به منظور تبیین دقیق روابط ونسب موجود معرفتی در حوزه ریاضیات، منطق و فیزیک نوین بر پایه عقلانیت صوری به کاربسته اند. با این همه چالش، حقوق بین الملل، با آزمون دشوارتری مواجه است که چند صدایی و تکثر خوانش ها و تنوع معناها را به رسمیت بشناسد و یا اینکه در چنبره قدرت، به زبان سرکوب سوژه های سخن گو و خود رای تنزل یابد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

حدود دو سده است که «دکوراسیون داخلی»، «طراحی داخلی»، و «معماری داخلی» در نامیدن تخصص هایی به کار گرفته می شوند که مربوط به سامان بخشی فضاهای داخلی است. با وجود اینکه ظهور این تخصص ها با تقدم و تأخر بوده است، امروزه هر سه در گفتمان آموزشی و حرفه ای مربوط به فضاهای داخلی حضور دارند، اما چگونگی شکل گیری آنها در نسبت با هم مناسباتی پدید آورده است که  پرسش برانگیز و درخور تأمل است. هدف این پژوهش، فهم چگونگی نسبت میان ظهور این سه تخصص با تأمل در مبادی و مبانی شکل گیری آنهاست. بدین منظور، در این پژوهش ابتدا منشأ و خاستگاه شکل گیری هر یک از این تخصص ها در دو بستر حرفه و آموزش واکاوی شده است، سپس نسبت میان ظهور آنها مورد تحلیل قرار گرفته است. روش این پژوهش تحلیلی تفسیری و استدلال منطقی است. در یافته های این پژوهش، نحوة برهم کنش عوامل تأثیرگذار در شکل گیری دکوراسیون داخلی، طراحی داخلی، و معماری داخلی و چگونگی نسبت میان این سه تخصص به صورت یک مدل مفهومی تبیین شده است. از آنجایی که عمر اندکی از موضوعیت یافتن این تخصص ها می گذرد، در میان اهالی دانش و حرفه ابهام هایی در فهم چیستی و چگونگی آنها وجود دارد؛ این پژوهش به فهم دقیق تر این تخصص ها و روشن نمودن موقعیتشان نسبت به هم کمک می کند.